Αν η φύση ήταν γυναίκα.

0
120

 

Αν η φύση ήταν γυναίκα…

Σκοτεινές αχτίδες φωτός έλαμψαν πάνω στην κατάχλομη όψη της. Τίποτα δεν θύμιζε την παλιά της ομορφιά. Ο χρόνος πέρασε και δεν ήταν πια τόσο νέα και πλουμιστή όσο ήταν στην αρχή. Βλέπεις ο χρόνος είναι αμείλικτος. Περνάει και αφήνει τα σημάδια του έντονα πάνω στο κάθε τι. Όλοι έχουμε σημάδια του χρόνου … συναισθηματικά, υλικά και άλλα τόσα. Η διαφορά είναι πως άλλοι έχουν κάνει τα σημάδια τους, γάγγραινες της ψυχής τους. Άλλοι πάλι, τόλμησαν να αποτινάξουν από πάνω τους τον πόνο και την μιζέρια που έκρυβαν χρόνια μέσα τους.

Εκείνη δεν κατάφερε να διώξει την γλίτσα που είχε γλιστρίσει εντός της. Κάποιες φορές όταν έπαυε να μιλάει άκουγες τις σταλαγματιές των δακρύων της. Δεν ήταν καλό σημάδι αυτό. Ξέρεις όταν αυτή η γυναίκα έκλαιγε δεν ήταν καθόλου καλό σημάδι. Μπορούσα να κάθομαι για ώρες και να κοιτώ τα μάτια της. Η ματιά της ήταν πάντα, αλεπουδίσια , γρήγορη και κοφτή. Δεν ήταν για πολλά πολλά. Αν κοιτούσες βαθιά στα μάτια της έβλεπες θάλασσες,βουνά, λαγκάδια. Τόσο ταξιδεμένα μέρη. Απέραντες εκτάσεις με τουλίπες. Χρωματιστές τουλίπες. Πόσο τις αγαπώ.

Όσο για την κυρία που σου λέω ένα θα σου πω και να το ξέρεις, μας κοιτάει όλους με μισό μάτι. Όχι όχι , δεν έχει άδικο! Δίκιο έχει. Κανείς δεν της έχει φερθεί σωστά. Πάντα όλοι έπαιρναν από εκείνη αυτό που ήθελαν και την άφηναν παραπονεμένη. Πάντα. Την ακούς συχνά να το ψελλίζει… “Παράπονο το έχω να με νοιαστούν… “. Μωρέ δίκιο έχει. Πόσο δίκιο δεν φαντάζεσαι. Από τότε που την θυμάμαι πάντα έρχονταν όλοι απολάμβαναν την δροσιά της, τα τρόφιμά της, τα ποτά της, την θάλασσά της και άλλα τόσα. Η εκμετάλλευση για αυτήν ήταν κάτι δεδομένο. Ώσπου μια μέρα δεν άντεξε … και άρχισε να λυγίζει και να σιγολέει τις γκρίνιες της.

Βλέπεις η φύση έχει αντέξει πολλά. Ο άνθρωπος έχει καταστρέψει κάθε μορφή παρθένας φύσης στον πλανήτη Γη και την αντικατέστησε με μηχανήματα , ψηλές πολυκατοικίες ακόμη και εντυπωσιακούς ουρανοξύστες. Η φύση μας έδωσε τα πάντα και εμείς την αφήσαμε ξεζουμισμένη και παρατημένη σε ένα άνυδρο δάσος να παλεύει μόνη της να σώσει ότι μπορεί…

Αυτοί είμαστε. Δυστυχώς. Συγνώμη φύση μου. Συγνώμη.

ponos

----------------------------------------------------------------------------------------------

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, ολική, μερική ή περιληπτική αναπαραγωγή, η κατά παράφραση ή διασκευή των κειμένων ή των φωτογραφιών που περιέχονται στο website με οποιονδήποτε τρόπο (ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο), χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του διαχειριστή του portal DayDreamer.gr. Ευχαριστώ.

FacebookTwitterGoogle+Share
SHARE
Previous articleDayDreamer
Next articleΈρωτας είναι μην φοβάσαι.
Είμαι η Ηλέκτρα! Δημιουργός του daydreamer.gr. Blogger που λένε. Αρχισυντάκτρια τηλεπτικής εκπομπής. Αγαπάω πολύ την φύση, πολύ. Τους ευγενικούς ανθρώπους, πάρα πολύ. Τους αγγέλους, όσο τίποτα. Και τις μακαρονάδες, ως τον πλανήτη της μακαρονάδας και πάλι πίσω. Μου αρέσει να χαμογελάω, να αγαπάω και να αγαπιέμαι. Είμαι παράλογη, το ξέρω. Άσε δεν βγάζεις άκρη μαζί μου. My Moto: Dream Is the Truth of your soul